யோசியாவின் வாழ்க்கை அழகாகத் தொடங்கி வலிமையாக வளர்ந்தது. ஆனால் அவன் மரணம் எதிர்பாராத விதத்தில் வந்தது. எகிப்தின் ராஜா நேகோவின் போர் யோசியாவுக்கானது அல்ல. இருந்தும் அவன் தலையிட்டான். எச்சரிக்கை வந்தது. அவன் கேட்கவில்லை. மெகிதோவில் காயமடைந்து இறந்தான். யூதா தன் சீர்திருத்த ராஜாவை இழந்தது. இந்த நிகழ்வு ஒரு முக்கிய உண்மையை நினைவூட்டுகிறது: கடந்த கால விசுவாசம், இன்றைய முடிவுகளை தானாகச் சரியாக்காது. நீண்ட அனுபவம் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு புதிய சூழலிலும் தேவனுடைய வழிநடத்தலை புதிதாய் தேட வேண்டும். ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சி என்பது அனுபவத்தை மட்டும் நம்புவது அல்ல; எப்போது முன்னேற வேண்டும், எப்போது விலக வேண்டும் என்பதை அறியும் விவேகம். எல்லாப் போரும் நமது போர் அல்ல. எல்லா வாய்ப்பும் நமது அழைப்பு அல்ல. திறந்திருக்கும் ஒவ்வொரு கதவும் தேவன் திறந்த கதவாக இருக்க வேண்டியதில்லை. குறிப்பாக நாம் வலிமையாக உணரும் நேரங்களில்தான், “எனக்குத் தெரியும்” என்ற தன்னம்பிக்கையை விட “தேவன் என்ன சொல்கிறார்?” என்ற கேள்வி முக்கியம்.
யோசியாவின் ஒரு தவறான முடிவு அவன் முழு வாழ்க்கையின் விசுவாசத்தை அழித்துவிடவில்லை; வேதாகமம் அவனை இன்னும் மரியாதையோடு நினைவுகூருகிறது. அதில் நமக்கும் நம்பிக்கை உண்டு: ஒரு தவறு நமது முழு கதையையும் வரையறுக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால் அது நம்மை மேலும் பணிவாகவும் கவனமாகவும் நடக்கக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு புதிய திருப்பத்திலும் தேவனுடைய சத்தத்தை புதிதாய் கேட்கும் இதயமே பாதுகாப்பான இதயம்.