யோசியா பஸ்காவைக் கொண்டாடச் செய்தபோது, அது வெறும் பழைய சடங்கை மீண்டும் தொடங்கியது அல்ல; இஸ்ரவேல் யார் என்பதை அவர்களுக்கு நினைவூட்டியது. அவர்கள் தங்கள் வலிமையால் உருவான தேசம் அல்ல; அடிமைத்தனத்திலிருந்து தேவனால் மீட்கப்பட்டவர்கள். அவர்களின் அடையாளம் சாதனையில் அல்ல, மீட்பில் தொடங்கியது. தேவன் செய்ததை மறந்துவிட்டால், அவர் கொடுத்த கிருபையையும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்குவோம். நன்றி குறையும். ஆராதனை வெறும் பழக்கமாகும். விசுவாசம் உயிரில்லாத நடைமுறையாக மாறிவிடும். அதனால்தான் வேதாகமம் தேவன் செய்ததை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரச் சொல்கிறது.
கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மையமும் இதுவே. நாம் நம்முடைய நல்ல செயல்களால் தேவனிடம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர்கள் அல்ல; கிறிஸ்துவினால் மீட்கப்பட்டவர்கள். நமது நம்பிக்கை நாம் தேவனுக்காகச் செய்ததில் அல்ல; கிறிஸ்து நமக்காகச் செய்ததில் உள்ளது. சிலுவையை நினைவுகூருவது ஒரு பழைய சம்பவத்தை நினைப்பது மட்டும் அல்ல; இன்று நாம் யாருக்குச் சொந்தமானவர்கள் என்பதை மீண்டும் உணர்வது. அது அகந்தையைத் தாழ்த்துகிறது, குறைகளை எண்ணும் மனதை நன்றிக்குத் திருப்புகிறது, நமது சாதனையின் இடத்தில் தேவனுடைய கிருபையை மீண்டும் மையத்தில் வைக்கிறது. இன்று தேவன் உன்னை எதிலிருந்து மீட்டார், எவ்வாறு தாங்கினார், கிறிஸ்துவில் என்ன கொடுத்தார் என்பதை நினைவுகொள். மீட்பை நினைவில் வைத்திருக்கும் இதயம், கிருபையை ஒருபோதும் சாதாரணமாக எண்ணாது.