யோசியாவுக்கு முன் ஐம்பத்தேழு ஆண்டுகளாக யூதா தேவனை விட்டு விலகியிருந்தது. ஆலயம் இருந்தது. ஆசாரியர்களும் இருந்தார்கள். ஆராதனையும் நடந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணப் புத்தகம் மறக்கப்பட்டிருந்தது. கட்டிடம் இருந்தது; தேவனுடைய வார்த்தை வாழ்க்கையின் மையத்தில் இல்லை.
வீட்டில் வேதாகமம் இருப்பதாலோ, வசனங்கள் மனப்பாடமாக இருப்பதாலோ, வாரந்தோறும் பிரசங்கம் கேட்பதாலோ மட்டும் வாழ்க்கை மாறாது. தேவனுடைய வார்த்தை நமது சிந்தனையையும் முடிவுகளையும் நடத்த அனுமதிக்கும்போதுதான் அது நம்மை மாற்றுகிறது. யோசியா வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்தான். அவன் வேதாகமத்தை வெறுமனே வாசிக்கவில்லை; அது தன் வாழ்க்கையைச் சோதிக்க அனுமதித்தான். அதுவே உண்மையான வேத வாசிப்பு. வேதாகமத்தைத் திறப்பது எளிது; அது நம்மை மாற்ற அனுமதிப்பதே முக்கியம்.