பாபிலோனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டவர்கள் விரைவில் எருசலேமுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று ஏங்கினர். ஆனால் தேவன் அவர்களிடம், அங்கேயே வீடுகள் கட்டி வாழுங்கள், தோட்டங்களைப் பயிரிடுங்கள், குடும்பங்களை வளருங்கள், நீங்கள் வாழும் நகரத்தின் நலனை நாடுங்கள் என்றார். அவர்கள் விரும்பிய இடத்தில் இல்லை; ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கை அங்கே நின்றுவிடவில்லை. தேவன் அவர்களை மறந்துவிடவில்லை. ஆனால் விடுதலை உடனே வரப்போவதுமில்லை. எழுபது ஆண்டுகள் பாபிலோனில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த நீண்ட காலத்திலும் தேவன் அவர்களோடு இருந்தார்; அவர்களுக்கான தமது நோக்கத்தையும் கைவிடவில்லை.
நாமும் சில நேரங்களில், “இந்தப் பிரச்சனை முடிந்த பிறகுதான் நான் நன்றாக வாழ முடியும்” என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் தேவன் நம்மை எதிர்காலத்திற்காக மட்டும் காத்திருக்கச் சொல்லவில்லை. இன்று நாம் இருக்கும் இடத்திலேயே உண்மையாக வாழ அழைக்கிறார். உறவுகளைப் பேணி, பொறுப்புகளை நன்றாகச் செய்து, நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும். நம்பிக்கை என்பது நாளை நல்லதாகும் என்று காத்திருப்பது மட்டும் அல்ல; இன்று தேவன் கொடுத்த வாழ்க்கையை விசுவாசமாக வாழ்வதும் ஆகும்.