ஒருகாலத்தில் மக்கள் நிறைந்திருந்த எருசலேம், இப்போது தனிமையில் அமர்ந்த நகரமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. புலம்பல் இந்தத் துயரத்தை உடனே சரிசெய்ய முயலவில்லை. அது அழுகிறது. இழப்பின் வலியை உணர இடம் கொடுக்கிறது. துக்கப்படுவது அவிசுவாசத்தின் அடையாளம் அல்ல. சில காயங்களுக்கு உடனடி விளக்கம் தேவையில்லை; அழுவதற்கான இடம் தேவை. கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு, “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்” என்று நடிப்பது ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சி அல்ல. உடைந்ததை தேவனிடம் உடைந்ததாகவே சொல்லும் நேர்மையும் விசுவாசத்தின் ஒரு பகுதி.
புலம்பல் நம்மை நம்பிக்கையற்றவர்களாக மாற்றுவதற்காக அல்ல. அது நமது துயரத்தை தேவனிடம் கொண்டு செல்ல உதவுகிறது. நாம் யாருமில்லாத வெற்றிடத்தை நோக்கி அழுவதில்லை; நம்மைக் கேட்கிற தேவனிடமே அழுகிறோம். அதனால் கிறிஸ்தவ துக்கம் வலியை மறைக்காது; அதே நேரத்தில் நம்பிக்கையையும் கைவிடாது. நீ இழந்த ஒருவரை, ஒரு உறவை, ஒரு கனவை அல்லது வாழ்க்கையின் ஒரு பருவத்தை இன்று நினைக்கலாம். அதை உடனே “சரி” செய்ய வேண்டியதில்லை. அதைப் பெயரிட்டு தேவனிடம் சொல்லு. அழ வேண்டுமெனில் அழு. நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவருடன் பகிர்ந்துகொள். துக்கத்திற்கு இடம் கொடுப்பது காயத்திலேயே வாழ்வது அல்ல; குணமடைய தேவனுக்கு இடம் கொடுப்பது. கண்ணீரை தேவனிடம் கொண்டு செல்லும் இதயம், ஒருநாள் அவருடைய ஆறுதலையும் அனுபவிக்கும்.