சுற்றிலும் இன்னும் சிதைவு. நினைவிலும் இன்னும் கசப்பு. ஆனால் ஆசிரியன் ஒரு தீர்மானம் செய்கிறான்: துயரம் மட்டும் பேச அனுமதிக்காமல், தேவனுடைய இரக்கத்தையும் மனதிற்குள் மீண்டும் அழைக்கிறான். அங்கேயே நம்பிக்கை பிறக்கிறது. வேதாகம நம்பிக்கை மனநிலையின் ஏற்றத் தாழ்வில் கட்டப்படவில்லை. அது நினைவின் ஒழுக்கத்தில் வளர்கிறது. வேதனை உண்மையானது; ஆனால் அது முழு உண்மை அல்ல. தோல்வி நடந்திருக்கலாம்; ஆனால் தேவனுடைய கிருபை அழிந்துவிடவில்லை. இன்று புதிய காலை வந்திருப்பதே, அவருடைய இரக்கம் இன்னும் முடிவடையவில்லை என்பதற்கான அமைதியான சாட்சி.
நமது மனம் காயங்களை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கும் திறன் கொண்டது. அதே மனம் கிருபையின் தடங்களையும் நினைவுகொள்ள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இன்று உன் பிரச்சனையை மறுக்காதே. அதோடு சேர்த்து, கடந்த மாதங்களில் தேவன் தாங்கிய மூன்று தருணங்களை எழுதிக் கொள். நன்றி உணர்வு வந்தபின் செய்வதல்ல இது; உண்மையை முழுமையாக நினைவுகூரும் விசுவாசப் பயிற்சி. நம்பிக்கை என்பது நினைவிழப்பு அல்ல; நினைவின் மீட்பு. கர்த்தர் நமது “பங்கு” என்றால், நம்மிடம் இல்லாதவை நமது இறுதி அடையாளமாக முடியாது. அவர் நம்முடைய சொத்துகளில் ஒருபகுதி அல்ல; நம்பிக்கையின் மையம். சிதைவுகளின் நடுவிலும் கிருபையை நினைவுகூரும் இதயம், நாளைய ஒளிக்காக இன்று கதவைத் திறக்கிறது.