எருசலேம் எரிந்தது. ஆலயம் சாம்பலானது. தலைமுறைகள் புனிதம் என்று பார்த்த தூண்கள் உடைக்கப்பட்டன; பாத்திரங்கள் பாபிலோனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டன. இது ஒரு நகரத்தின் தோல்வி மட்டும் அல்ல. தேவன் ஒருகாலத்தில் பயன்படுத்திய ஒரு அமைப்பின் முடிவு. ஆனால் தேவனுடைய செயல் அங்கே முடிவடையவில்லை. ஆலயம் அழிந்தபோதும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தை வாழ்ந்தது. நாடுகடத்தப்பட்டவர்களிடையே தேவன் பேசினார். பின்னர் திரும்புதலையும் ஏற்படுத்தினார். கருவி உடைந்தது; கர்த்தரின் நோக்கம் உடையவில்லை.
இதுவே நமக்கு தேவையான விவேகம். தேவன் பயன்படுத்திய ஒவ்வொரு வடிவமும் நிரந்தரமானதல்ல. ஒரு ஊழியம் முடிவடையலாம். ஒரு பதவி நீங்கலாம். பழக்கமான சபைச் சூழல் மாறலாம். நாம் நேசித்த ஒரு திட்டம் நிறுத்தப்படலாம். அப்போது “இது முடிந்ததால் தேவனுடைய பணி முடிந்தது” என்று எண்ணுவது எளிது. பரிசுத்தமான நினைவுகளை மதிக்கலாம்; ஆனால் கடந்த வடிவத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக எதிர்கால அழைப்பைத் தவறவிடக் கூடாது. சில நேரங்களில் தேவன் புதிய கட்டத்தைத் திறப்பதற்கு முன் பழைய பாத்திரத்தை நம் கைகளிலிருந்து விடுவிக்கிறார். உன் வாழ்க்கையில் முடிந்துபோன ஒன்றை நினைத்துப் பார். அதன் அர்த்தத்தை மறுக்காதே. ஆனால் அதிலேயே உன் அழைப்பையும் புதைத்துவிடாதே. தேவன் பயன்படுத்திய கருவி மாறலாம்; அவர் கொடுத்த நோக்கம் புதிய வடிவம் பெறலாம். ஆலயம் சாம்பலான நாளிலும் தேவனுடைய பணி முடியவில்லை; அவர் இன்னும் புதிய பக்கங்களை எழுதுகிறார்.