“அப்படியில்லாவிட்டாலும்…”

மூன்று இளைஞர்களின் விசுவாசம் அக்கினி அணைந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் கட்டப்படவில்லை. தேவன் காப்பாற்ற வல்லவர் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். ஆனால் அதைவிட ஆழமாக, அவர் காப்பாற்றாவிட்டாலும் அவரை மறுக்கமாட்டோம் என்ற உறுதி இருந்தது. இதுவே விசுவாசத்தின் சுத்தமான வடிவம்.

நாம் பல நேரங்களில் தேவனை நம்புவது, நாம் விரும்பும் முடிவு கிடைக்கும் வரை மட்டுமே இருக்கலாம். ஜெபம் நிறைவேறினால் அவர் நல்லவர்; கதவு திறந்தால் அவர் உண்மையுள்ளவர்; நோய் நீங்கினால் அவர் நம்மோடு இருக்கிறார் என்று எண்ணலாம். ஆனால் இவர்கள் விசுவாசத்தை முடிவின் அடிமையாக்கவில்லை. தேவன் யார் என்பதில்தான் அவர்கள் நின்றார்கள். “அப்படியில்லாவிட்டாலும்” என்பது தோல்வியின் மொழி அல்ல; தேவனை வணங்குவது வர்த்தகம் அல்ல என்பதன் அறிக்கை. நாம் அவரை ஆசீர்வாதத்திற்காக மட்டும் அல்ல, அவர் தேவன் என்பதற்காக வணங்குகிறோம். We trust and worship God for who He is, not what He does. நம் ஜெபத்திற்கு பதில் தாமதிக்கலாம். ஒரு வாய்ப்பு மூடப்படலாம். ஒரு சிகிச்சை எதிர்பார்த்த பலனைத் தராமல் இருக்கலாம். அப்போது விசுவாசம் உடனடி விளைவால் அளவிடப்படாது. கிறிஸ்துவின் சிலுவை நமக்கு இதையே கற்பிக்கிறது: தேவனுடைய நன்மை தற்காலிக வேதனையைத் தாண்டி நிற்கிறது. விடுதலை வரலாம்; வராமல் போகலாம். ஆனால் தேவனுக்கு உண்மையாக இருப்பது ஒருபோதும் வீணாகாது. சூழ்நிலை மாறாவிட்டாலும், தேவன் மாறாதவர் என்பதே விசுவாசத்தின் இறுதி நிம்மதி.