யூதாவின் இறுதி ஆண்டுகளிலும் தேவன் மௌனமாக இருக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் தமது தூதர்களை அனுப்பினார். அவர்களைத் திருத்த விரும்பியதற்குக் காரணம் கோபம் மட்டும் அல்ல; தமது ஜனங்கள்மேல் இருந்த இரக்கம். ஆனால் அவர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையை மறுத்ததோடு, அதைச் சொன்னவர்களையும் கேலி செய்தார்கள்.
தவறு செய்வது ஆபத்தானது; திருத்தத்தை ஏற்க மறுப்பது இன்னும் ஆபத்தானது. இக்காலங்களில் நம்மையே சோதிப்பதற்குப் பதிலாக, திருந்தச் சொன்னவரையே குறை சொல்லத் தொடங்கிவிட்டோம் . எல்லா விமர்சனமும் தேவனுடைய குரல் அல்ல; எல்லா அறிவுரையையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுமில்லை. ஆனால் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக உண்மையை நிராகரிப்பதும் ஞானமல்ல. ஒரு நண்பரின் நேர்மையான வார்த்தை, ஒரு பிரசங்கம், ஒரு வசனம், பணியிடப் பின்னூட்டம், ஒரு தோல்வி—இவற்றின் வழியாகவும் தேவன் நம்மைத் திருத்தலாம். ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சி என்பது எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல; வரும் திருத்தத்தை வேதாகமத்தின் வெளிச்சத்தில் சோதித்து, உண்மையானதைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்வது. நம்மைத் திருத்தும் சத்தியமும் தேவனுடைய கிருபையின் ஒரு வடிவமாக இருக்கலாம்.